Zaloguj się by mieć dostęp do całości serwisu
|
Jan
15
2022 |
Moje westchnienie zabiera mnie
dodany przez Jadwiga Bujak-Pisarek o godz. 07:06:33 A
A
A
![]() gdzie wieże iglicami zerkają hen w dal, pomniki, jakby chórem przytaczają dzieje. Rynek wypełniony gruchaniem gołębi, zatrzymaniem w bezruchu przy odgłosach trąbki. Na ławeczce zamyślony przysiada poeta, zatraci się na chwilę, powróci wersami. W dłoniach pióro, serwetka i słowa - płyną wezbrane wartkim prądem rzeki. To tu, przysiadła rozkochana dusza, wpisała w obrazy, zatopiła w ramy. I tylko opiewać, malować słowami, jak poeta, który przysiadł na samotnej ławce. Autor: Jadwiga Bujak-Pisarek 15.01.2022r Tylko zalogowani użytkownicy mog? czytać i dodawać komentarze |
Autor: Jadwiga Bujak-Pisarek
Dołaczył/ła: 18.05.2021 16:18:52 Miasto: - Data urodzenia: 1957-05-22 Zarejestruj się by mieć dostęp do wszystkich opcji serwisu. Inne teksty autora: Ścieżki Pana...
Potrafi zapłakać...
Do domu...
Radosnych Świąt Kochani...
Dzisiaj wiwat a jutro...
Zanim...
Idzie ze mną to wołanie...
W oczekiwaniu...
Z dnia na dzień...
Panie mój...
Kiedy szepcze...
» wszystkie teksty Informacje: » Tekst czytany był: 905 razy. » Dodano 4 komentarzy do tekstu. » Tekst lubi 3 osób. |
Użytkowników Online
Gości Online: 12Brak Użytkowników Online Nieaktywowany Użytkownik: 0 Najnowszy Użytkownik: ~Andrzej
|