Zaloguj się by mieć dostęp do całości serwisu
Jan
15
2022 |
Moje westchnienie zabiera mnie
dodany przez Jadwiga Bujak-Pisarek o godz. 07:06:33 A
A
A
![]() gdzie wieże iglicami zerkają hen w dal, pomniki, jakby chórem przytaczają dzieje. Rynek wypełniony gruchaniem gołębi, zatrzymaniem w bezruchu przy odgłosach trąbki. Na ławeczce zamyślony przysiada poeta, zatraci się na chwilę, powróci wersami. W dłoniach pióro, serwetka i słowa - płyną wezbrane wartkim prądem rzeki. To tu, przysiadła rozkochana dusza, wpisała w obrazy, zatopiła w ramy. I tylko opiewać, malować słowami, jak poeta, który przysiadł na samotnej ławce. Autor: Jadwiga Bujak-Pisarek 15.01.2022r Tylko zalogowani użytkownicy mog? czytać i dodawać komentarze |
Autor: Jadwiga Bujak-Pisarek
Dołaczył/ła: 18.05.2021 16:18:52 Miasto: - Data urodzenia: 1957-05-22 Zarejestruj się by mieć dostęp do wszystkich opcji serwisu. Inne teksty autora: To ten czas...
Święto ludzi pracy...
Nie pozwolili odejść...
Dzień za dniem układam...
Pierwsza bez Ciebie...
Szaro za oknem, dzień len...
Tyle się dzieje...
Moja wena...
Każde miejsce szepcze two...
Może tam piękniejsza jest...
Kiedy będziesz szedł...
» wszystkie teksty Informacje: » Tekst czytany był: 761 razy. » Dodano 4 komentarzy do tekstu. » Tekst lubi 3 osób. |
Użytkowników Online
![]() Brak Użytkowników Online ![]() ![]() |