E-Literaci - pokoje współczesnej literatury pięknej

dodany przez Kasia Dominik o godz. 08:09:18

O ile rano wstanę bez stygmatu cierpienia
jak wędrowny ptak wiosną pofrunę w stronę nieba
nauczę się drałować jak dziecko raczkujące
tam gdzie noc i dzień wespół ożywiają miesiące

gdzie paciorki różańca tamują krwotok serca
a wiatr zbóż złote kłosy jełczeniem nie uśmierca
brewiarz i pacierz zmówię za brak mojry przy łóżku
i za efekt uboczny picia mikstur po troszku

gdyby hipotermia ubezwłasnowolniła
ciało w sińcach zastane jak zimna mogiła
czekająca na prochy memento mori życia
krzyżmem odkaziłabym psalm który tlen przemyca

w ciemnym korytarzu gdzie spacerują cienie
czułabym wbrew nieczuciu które blokuje drżenie
by kwadrans po północy na snów autostradzie
schwytać na lasso gwiazdy mętniejące w szufladzie

do ich ciepła bym pełzła do dziesiątek Maryjnych
ochrzczonych nabożeństwem anagramów spektralnych
Ja córka Szawła z Tarsu Apostoła Narodów
na bezdusznej posadzce nie szukam już cudów

o trzeciej przed świtaniem przy płomieniu gromnicy
paliatywna dysfunkcja dochowa tajemnicy
mojej reinkarnacji – śladów ukrzyżowania
w obliczu majestatu innych powątpiewania



Kasia Dominik
zdj. Pixabay