E-Literaci - pokoje wsp?czesnej literatury pi?knej

dodany przez Jamazur69 o godz. 11:55:02

 
 
Idę przez korytarz powietrza,
które pamięta więcej niż ja.
Ściany oddychają rdzą,
a światło, jak chory świadek,
unika mojego cienia.
 
Jestem jeden.
Niosę w płucach noc,
złożoną jak list bez adresu.
 
Każdy krok
to rozmowa z czymś,
co rośnie we mnie bez zgody.
 
Czas nie płynie,
zastyga na skórze
jak chłodny popiół po modlitwie.
 
W lustrze nie widzę twarzy.
Widzę miejsce,
w którym strach nauczył się mówić szeptem.
 
Moje ciało
stało się świątynią bez drzwi.
Coś wewnątrz klęczy,
coś innego
powoli gaśnie jak gwiazda pod powieką.
 
Słyszę, jak milczenie ostrzy swoje narzędzia.
Jak oddech
waży więcej niż życie.
 
Nie wołam o ratunek.
Wołanie ma zbyt wiele nadziei.
 
Stoję.
I czuję,
jak niewidzialne światło
rozbiera mnie z istnienia.
 
Jeszcze chwila,
a stanę się przestrzenią,
która pamięta człowieka
bardziej niż człowiek pamięta siebie.
 
 
Autor Sławomir Lęga 
 
Foto Pinterest